ملت خاموش

ملت خاموش
بلوچم من، ملتی خاموش و مظلوم ـ اسیر بند حاکمان جور و بہ زندان ستم تا ابد محکوم ـ
نہ کس فریاد دادخواھی مرا می شنود و نہ دستی از برای یاری ام ھست کہ فریادم چون بغضی در گلو بہ نھفتہ و بیرون نمی آید ـ نمی دانم کہ از ترس ستمکاران است و یا ھراس این من ترسو ! ھزاران پاک گھر جوان سرزمین ام صلح محبوس زندان و صدھا بند اعدام بر گردن آنان کہ از من با شھامت تر بودند ـ صدھای دیگر کشتہ مینھای جباران و تیر ماموران بر کیش و کسی را باز ھم غم این ملت رنج کش بی فریاد نیست ـ
کجایند آن مجامع کہ فریاد حقوق آدمی سر می دھند؟ کجایند آن مسلمانان کہ از آیین مھر و دادگری اسلامی خبر می دھند؟ خدایا تا بہ کی اینگونہ با ظلمت بسر بردن؟ خاموش بہ چوبہ دارھا و بر روی مین مردن؟ مرد باید توانی تا بہ دست آرد بہ دست خویشتن ـ آن گھر آزادی کامیابی را کہ کھن دیاری عشق شیدایی شیح مرید و ھانی را و این ھرگز نمی آید بدست، مگر با اتحاد من و انبوہ جوانان بلوچ ـ من و تو اگر فریادمان را از گلو بیرون نھیم و بعض ھا را بشکنیم، دشمن جبار و بزدل را ھراسان می کنیم و خشم خود را ھمچون بمبی بر سر آنان فرود می آریم و بنیان کاخ ستم را برمی اندازیم ـ
آرش بلوچ